Nederlands beleid t.a.v. het 'preventief' aanvallen van 'nucleair' Iran?

 Terwijl standpunten t.a.v. actuele internationale crises buiten onze kabinetsformatie besprekingen lijken te worden gehouden, neemt de dreiging van een potentieel catastrofale ‘preventieve’ aanval op ‘nucleair bewapend’ Iran toe.

Is Iran uit op het verwerven van nucleaire wapens? En, zo ja, hoe kan dat land daarvan met vreedzame middelen worden weerhouden? Mochten deze middelen niet werken, is dan een ‘preventieve’ oorlog geboden – en effectief? Wat zouden de consequenties zijn van een oorlog met Iran? Moet Israel (en de wereld) niet leren leven met een nucleair bewapend  Iran? Zou Israel niet beter kunnen streven naar een ‘nucleair-vrij’ Midden-Oosten – en daartoe zijn eigen nucleaire wapens opgeven?

Allemaal vragen waarover in ons land te weinig wordt gediscussieerd, terwijl zij ook voor ons van levensbelang zijn.

Zeker lijkt, dat een kabinet gevormd door VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV, het onrechtmatige zionistisch Groot-Israel beleid van de huidige Israelische regering zal (blijven) steunen. Het zou goed zijn als dit meer onder publieke aandacht wordt gebracht. Men kan zich afvragen wat Nederland in deze internationaal kan bewerkstelligen, maar de ‘schande’ van Srebrenica, de (‘politieke’) steun voor de heilloze invasie van Irak, en de twijfelachtige afloop van onze bemoeienis in Afghanistan, leren dat wij ons meer bewust moeten zijn van ons buitenlands- en veiligheidsbeleid.



The Point of No Return

By Jeffrey Goldberg in The Atlantic, September 2010)


Based on months of interviews, I have come to believe that the administration knows it is a near-certainty that Israel will act against Iran soon if nothing or no one else stops the nuclear program; and Obama knows—as his aides, and others in the State and Defense departments made clear to me—that a nuclear-armed Iran is a serious threat to the interests of the United States, which include his dream of a world without nuclear weapons. Earlier this year, I agreed with those, including many Israelis, Arabs—and Iranians—who believe there is no chance that Obama would ever resort to force to stop Iran; I still don’t believe there is a great chance he will take military action in the near future—for one thing, the Pentagon is notably unenthusiastic about the idea. But Obama is clearly seized by the issue. And understanding that perhaps the best way to obviate a military strike on Iran is to make the threat of a strike by the Americans seem real, the Obama administration seems to be purposefully raising the stakes. A few weeks ago, Denis McDonough, the chief of staff of the National Security Council, told me, “What you see in Iran is the intersection of a number of leading priorities of the president, who sees a serious threat to the global nonproliferation regime, a threat of cascading nuclear activities in a volatile region, and a threat to a close friend of the United States, Israel. I think you see the several streams coming together, which accounts for why it is so important to us.”

When I asked Peres what he thought of Netanyahu’s effort to make Israel’s case to the Obama administration, he responded, characteristically, with a parable, one that suggested his country should know its place, and that it was up to the American president, and only the American president, to decide in the end how best to safeguard the future of the West. The story was about his mentor, David Ben-Gurion.

“Shortly after John F. Kennedy was elected president, Ben-Gurion met him at the Waldorf-Astoria” in New York, Peres told me. “After the meeting, Kennedy accompanied Ben-Gurion to the elevator and said, ‘Mr. Prime Minister, I want to tell you, I was elected because of your people, so what can I do for you in return?’ Ben-Gurion was insulted by the question. He said, ‘What you can do is be a great president of the United States. You must understand that to have a great president of the United States is a great event.’”

Peres went on to explain what he saw as Israel’s true interest. “We don’t want to win over the president,” he said. “We want the president to win.”

Bombing Iran: What is The Atlantic’s Line?

By James Fallows in The Atlantic, september 2010)

Jeffrey Goldberg’s cover story, on Israel’s preparations to bomb Iran (and what that means for America), is getting a lot of attention, and deserves to. It is very much worth reading for its thoroughly-reported and authoritative assessment of what the Israeli, U.S., and Iranian governments are likely to do and why. It immediately becomes invaluable primary evidence about the complex pressures within these governments — at least America’s and Israel’s. About Iran, who really knows. 

Two points about the larger argument about Iran and the context of the piece:

1) Is this article warmongering? Or to put it more delicately, is it meant to condition the American public and politicians to the prospect of an attack on Iran? Many people have portrayed it as such. I disagree. I think that those reading the piece as a case for bombing Iran are mainly reacting to arguments about the preceding war. 

Jeff Goldberg was a big proponent of invading Iraq, as I was not — and those who disagreed with him about that war have in many cases taken the leap of assuming he’s making the case for another assault. I think this is mainly response to byline rather than argument. If this new article had appeared under the byline of someone known to have opposed the previous war and to be skeptical about the next one, I think the same material could be read in the opposite way  — as a cautionary revelation of what the Netanyahu government might be preparing to do. Taken line by line, the article hews to a strictly reportorial perspective: this is what the Israeli officials seem to think, this is how American officials might react, this is how Israeli officials might anticipate how the Americans might react, these are the Israeli voices of caution, here are the potential readings and mis-readings on each side. 

Moreover, rather than guess at Jeff Goldberg’s policy prescriptions, we can read his explicit presentation of them, here.  He argues that there is one highly desirable outcome — success of the "Obama plan," a combination of pressures, threats, and incentives to shift Iran toward a different path. If that doesn’t work, as he explains, the remaining options are all bad, and we will choose among them when we have to. So disagree with him about Iraq, if you will and as I did. But after that, please take his reporting for the achievement and contribution that it is, and his "profound, paralyzing ambivalence" about military strikes on Iran on its own merits. 

2) How does it square with other things the magazine has written on the topic? In addition to Jeff Goldberg’s article and subsequent posts, please read Robert Kaplan’s assessment in this issue of what deterrence would mean in dealing with an Iran that did get nuclear weapons; plus Clive Crook’sresponse and a chain of others that he links to, including this and this

And then there was the previous Atlantic cover story about bombing Iran, which I did back in 2004. It was based on a mock war-game exercise to see what, in practical terms, it would mean to "take out" Iran’s nuclear facilities. The conclusion was that, even then, Iran’s facilities were too dispersed to eliminate by an aerial attack; that an attack would likely unify and motivate Iranians behind their government and the drive to become a nuclear power; that even if Israel attacked on its own, the United States would still be blamed; and that even the most "successful" attack would exchange a temporary tactical advantage (temporary delay in Iran’s plans) for a major strategic setback, namely lasting complications and vulnerabilities for the U.S. around the world. Last year Anthony Cordesman, of CSIS, laid out a similar analysis of an Israeli strike, which came to similar cautionary conclusions. 

How can these two cover stories be reconciled? Well, maybe they don’t have to be. They’re by two different people; the magazine is meant to contain a lot of different views; and a lot of time has passed, with changes in relevant circumstances. But I think there is less tension between them than may appear. 

In the final part of his article, Jeff Goldberg is unblinking about the challenges and possible failures of a military attempt to remove Iran’s nuclear facilities, especially if done just by Israel. This point, in one of today’s posts, is exactly congruent with the argument I made five-plus years ago:..

Living With a Nuclear Iran

By Robert D. Kaplan in The Atlantic, September 2010)


…At the time of his writing Nuclear Weapons and Foreign Policy, some analysts took Kissinger to task for what one reviewer called “wishful thinking”—in particular, his insufficient consideration of civilian casualties in a limited nuclear exchange. Moreover, Kissinger himself later moved away from his advocacy of a NATO strategy that relied on short-range, tactical nuclear weapons to counterbalance the might of the Soviet Union’s conventional forces. (The doctrinal willingness to suffer millions of West German civilian casualties to repel a Soviet attack seemed a poor way to demonstrate the American commitment to the security and freedom of its allies.) But that does not diminish the utility of Kissinger’s thinking the unthinkable. Indeed, now that the nuclear club has grown, and nuclear weaponry has become more versatile and sophisticated, the questions that his book raises are even more relevant. The dreadful prospect of limited nuclear exchanges is inherent in a world no longer protected by the carapace of mutual assured destruction. Yet much as limited war has brought us to grief, our willingness to wage it may one day save us from revolutionary powers that have cleverly obscured their intentions—Iran not least among them.

A Strategy to Avoid Tragedy


By James Gibney in The Atlantic, September 2010)
James Gibney talks to Robert D. Kaplan  about Kissinger, Iran, North Korea and the right way to think about the prospect of a limited nuclear exchange.
Are you arguing that it’s inevitable that the United States will be involved in a limited nuclear exchange with some "revolutionary power"?

No. Simply because of our overwhelming conventional advantage, there are practical reasons as well as moral ones why we should never again be the ones to introduce nuclear weapons onto the battlefield. In my article, I wrote that we must be more willing to accept the prospect of limited war and even a limited nuclear war between states. That’s clearly a dreadful, tragic prospect, as I note in the article. But consider the alternative: Are we never even to entertain the possibility of a limited war against a nuclear-armed state? Because in that case, we would be rendered powerless, leading to even more instability in the world. The way to avoid future wars is to be prepared for them–or, put differently, the way to avert tragedy is to think tragically.

…Jonathan Schwarz, who flagged this contradiction, documents how Goldberg’s dishonest propaganda begins in the very first sentence of his new Atlantic article, which reads:  "It is possible that at some point in the next 12 months, the imposition of devastating economic sanctions on the Islamic Republic of Iran will persuade its leaders to cease their pursuit of nuclear weapons."  Schwarz explains the obvious:

The official position of the U.S. intelligence community about this remains the 2007 National Intelligence Estimate. And it said Iran stopped pursuing nuclear weapons in 2003.  Maybe it was wrong, or maybe something’s changed since then.  But it is the essence of Goldberg-itude to simply ignore this and assert the opposite as unquestionable fact.  

In other words, the core premise of Goldberg’s article — that Iran is currently pursuing nuclear weapons — is asserted, in the very first sentence, as indisputable fact without so much as acknowledging, let alone resolving, the substantial evidence casting serious doubt on that scary claim.  Sound familiar?  Moreover, as Schwarz compellingly documents, Goldberg’s latest historical assertion — that the 1981 Israeli attack ended Saddam’s nuclear efforts — is the precise opposite of reality:  Iraq had no genuine nuclear weapons program prior to 1981, but it was the Israeli attack which caused Saddam to conclude that he needed one.  That is what spawned the very substantial Iraqi efforts from 1981 to 1991 to develop nuclear weapons:  efforts which were actually ended by Operation Desert Storm and the subsequent U.N. inspection regime (which is what Scott Ritter relentlessly — and, thanks to the likes of Goldberg, with futility — attempted to point out in the run-up to the American attack on Iraq)… 

The Weak Case for War with Iran (Foreign Policy, 11 August 2010)

Jeffrey Goldberg’s new article in the Atlantic is deeply reported — and deeply wrong about the Middle East. But it’s his misunderstanding of America that is most dangerous of all.

Amid widespread skepticism that sanctions will stop Tehran’s nuclear development and grudging, belated recognition that the Green Movement will not deliver a more pliable Iranian government, a growing number of commentators are asking the question, "What does President Obama do next on Iran?"..



Ayatollahs tonen Sovjet-gezicht


(Ook Paul Brill heeft The Atlantic gelezen : in de Volkskrant van 13.8.10)


Ten langen leste is de regering-Obama tot de slotsom gekomen dat alleen tastbare tegenspoed nog enige indruk kan maken op dit regime. Vandaar dat Washington zich alsnog sterk heeft gemaakt voor straffere sancties, in eerste instantie binnen de VN en vervolgens ook onder eigen vlag. Europa heeft dit voorbeeld grotendeels gevolgd.

Of een dergelijke opvoering van de druk het gewenste effect zal sorteren, valt niet te voorspellen. Sancties hebben in het verleden soms succes gehad (Zuid-Afrika, Libië), maar soms ook niet (Cuba, Noord-Korea). Veel hangt af van de mate waarin een boycot daadwerkelijk wordt nageleefd.

Er is voor de regering-Obama nog een belangrijke reden om deze weg in te slaan. Namelijk dat dit wellicht de enige manier is om Israël te weerhouden van een eigenmachtige luchtaanval op Irans nucleaire installaties. Wie mocht denken dat dit niet zo’n vaart loopt en dat Israël niets kan doen buiten de Amerikanen om, raad ik aan om de indringende analyse van Jeffrey Goldberg in de jongste editie van The Atlantic te lezen. Op basis van interviews met tientallen Amerikaanse, Israëlische en Arabische insiders schat hij de kans op een Israëlische militaire actie in de loop van volgend jaar ‘op meer dan vijftig procent’.

Het vooruitzicht van een atoomwapen in handen van de ayatollahs, wordt in Israël namelijk beschouwd als een existentieel gevaar. Niet eens zozeer uit angst dat de leiders in Teheran hun apocalyptische teksten ten volle menen en stante pede een bom op Tel Aviv zullen gooien, maar vooral omdat dan groepen als Hezbollah extra rugdekking krijgen om het leven in Israël te ontregelen. Om nog maar te zwijgen van de nucleaire proliferatie die zich in het Midden-Oosten met zijn vele wispelturige krachten kan voltrekken.

Er valt Israël veel te verwijten, maar dit is een dreiging waarvoor de rest van de wereld, inclusief Karroubi en de zijnen, de ogen niet kan sluiten. De sancties zijn geen subjectieve oprisping.


Israel Has Iran in its Sights (Council on Foreign Relations, 30 Aug. 2009)


..These episodes demonstrate that if Israel decides that Iranian nuclear weapons are an existential threat, it will be deaf to entreaties from U.S. officials to refrain from using military force. Soon after the operation, Washington will express concern to Tel Aviv publicly and privately. The long-standing U.S.-Israeli relationship will remain as strong as ever with continued close diplomatic, economic, intelligence and military cooperation. 

Should Tehran prove unwilling to meet the September deadline and bargain away its growing and latent nuclear weapon capability, we can expect an Israeli attack that does not require U.S. permission, or even a warning.



If Israel Attacks (The National Interest, 24 Aug. 2010)

..Though Israel is giving diplomacy and sanctions time to change Iranian behavior, few in Jerusalem expect the soft approach to work. Most also doubt the United States will use force. America already is engaged in two wars in the Middle East, and all the disadvantages of an Israeli attack apply to an American one as well. To keep its monopoly on the bomb Israel may well choose to strike.

AN ISRAELI attack on Iran is a disaster in the making. And it will directly impact key strategic American interests. Iran will see an attack as American supported if not American orchestrated. The aircraft in any strike will be American-produced, -supplied and -funded F-15s and F-16s, and most of the ordnance will be from American stocks. Washington’s $3 billion in assistance annually makes possible the IDF’s conventional superiority in the region.

Iran will almost certainly retaliate against both U.S. and Israeli targets. To demonstrate its retaliatory prowess, Iran has already fired salvos of test missiles (some of which are capable of striking Israel), and Iranian leaders have warned they would respond to an attack by either Israel or the United States with attacks against Tel Aviv, U.S. ships and facilities in the Persian Gulf, and other targets. Even if Iran chooses to retaliate in less risky ways, it could respond indirectly by encouraging Hezbollah attacks against Israel and Shia militia attacks against U.S. forces in Iraq, as well as terrorist attacks against American and Israeli targets in the Middle East and beyond.

America’s greatest vulnerability would be in Afghanistan. Iran could easily increase its assistance to the Taliban and make the already-difficult Afghan mission much more complicated. Western Afghanistan is especially vulnerable to Iranian mischief, and NATO has few troops there to cover a vast area. President Obama would have to send more, not fewer, troops to fight that war.

Making matters worse, considering the likely violent ramifications, even a successful Israeli raid would only delay Iran’s nuclear program, not eliminate it entirely. In fact, some Israeli intelligence officials suspect that delay would only be a year or so. Thus the United States would still need a strategy to deal with the basic problem of Iran’s capabilities after an attack, but in a much more complicated diplomatic context since Tehran would be able to argue it was the victim of aggression and probably would renounce its NPT commitments. Support for the existing sanctions on Iran after a strike would likely evaporate.

The United States needs to send a clear red light to Israel. There is no option but to actively discourage an Israeli attack. There is precedent for Washington telling Israel not to use force against a military threat. In the 1991 Gulf War, President George H. W. Bush pressed Israeli Prime Minister Yitzhak Shamir not to target Iraqi Scud missile launchers that were attacking Israel. Most importantly, Bush refused to give the Israelis the iff codes (encrypted signals to identify aircraft as “friend or foe”) and approval to enter Iraqi airspace, thereby indicating that Israeli aircraft would be flying into harm’s way. Israel’s preferred option of a limited ground-force incursion into western Iraq was also turned down. Of course, in 1991 we were at war with Iraq and committed to stepping up our own attacks on Iraqi Scuds, but the point remains—America does have influence and it should be wielded.

PERSUADING ISRAEL not to attack Iran really means convincing Israel that now is the time to give up its regional nuclear monopoly. If we are going to do so, that means enhancing Israel’s deterrence posture. This is the only way Israel can feel (and will be) safe from an Iranian nuclear threat…

Military Action Against Iran: Impact and Effects (Paul Rogers in Oxford Research Group, July 2010)

Israeli Military Strike on Iran Will Lead to a Protracted War and Will Not Solve Nuclear Crisis


The potential for an Israeli military strike on Iran over its nuclear programme has grown sharply, but its consequences would be devastating and would lead to a long war, warns a Paul Rogers in his report “Military Action Against Iran: Impact and Effects”.* The study follows Israeli reports that Syria is manufacturing Iranian M-600 missiles for Hezbollah, the Israeli Prime Minister Netanyahu calling Iran “the ultimate terrorist threat” and saying it was a mistake to think Iran’s nuclear ambitions could be contained, and a call from the United Arab Emirates Ambassador in Washington for a military strike on Iran.


The report builds on Rogers’ briefing, "Iran: Consequences of a War" (2006), and analyses recent developments, arguing that Israel is now fully capable of attacking Iran as it has deployed many new systems including US-built long-range strike aircraft and armed drones.


The report outlines the likely shape of an Israeli strike, saying it would:



Be focused not only on destroying ‘military real estate’ – nuclear and missile targets – but also would hit factories and research centres, and even university laboratories, in order to do as much damage as possible to the Iranian expertise that underpins the programme.


Would not be limited to remote bases but would involve the direct bombing of targets in Tehran. It would probably include attempts to kill those technocrats who manage Iran’s nuclear and missile programmes.


Be widely viewed across the Middle East as having been undertaken with the knowledge, approval and assistance of the United States, even if carried out solely by Israel.


Professor Rogers says that, “There would be many civilian casualties, both directly among people working on Iran’s nuclear and missile programmes, but also their families as their living quarters were hit, and secretaries, cleaners, labourers and other staff in factories, research stations and university departments.”


While much damage would be done to Iran’s nuclear and missile programmes, it would increase Iranian political unity, making the Ahmadinejad regime more stable.


Iran would be able to respond in many ways, argues the report, including: 



Withdrawal from the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT) and immediate action to develop nuclear weapons to deter further attacks. Such work would use deeply-buried facilities that are reported to be under construction.


 A series of actions aimed at Israel as well as targeting the United States and its western partners including:


• missile attacks on Israel;


• actions to cause a sharp rise in oil prices by closing the Straits of Hormuz;


• paramilitary and/or missile attacks on western Gulf oil production, processing and transportation facilities;


• strong support for paramilitary groups in Iraq and Afghanistan opposing western involvement.



Iran might not respond with military action immediately, but its greatest priority would be to move as fast as possible to developing nuclear weapons and long-range missiles. The implications of this for international security are huge, according to Professor Rogers:


“An Israeli attack on Iranian nuclear facilities would almost certainly be the beginning of a long-term process of regular Israeli air strikes to further prevent the development of nuclear weapons and medium-range missiles. Iranian responses would also be long-term, ushering in a lengthy war with global as well as regional implications.”


The report concludes that “the consequences of a military attack on Iran are so serious that they should not be encouraged in any shape or form. However difficult, other ways must be found to resolve the Iranian nuclear crisis.”


* Note:  Months before the Iraq War in 2003, Oxford Research Group published a report, “Iraq: Consequences of a War”, also by Professor Paul Rogers, that warned of high civilian casualties, the development of an insurgency, increased support for al-Qaida and widespread anti-Americanism, if the war went ahead. 




Aanval op Iran? op deze blogsite


15 thoughts on “Nederlands beleid t.a.v. het 'preventief' aanvallen van 'nucleair' Iran?

  1. Ten eerste heeft Iran het non-proliferatieverdrag ondertekend. Dat houdt ook in dat ze nucleaire energie mogen gebruiken. Ik heb tot nu toe geen spat van bewijs gezien dat Iran verder gaat dan het gebruik van nucleaire energie. Ik begrijp de geopolitieke strategie wel, maar dat wil niet zeggen dat ik die ook goedkeur.
    Als de VS over zou gaan tot een aanval, hoe beperkt ook, breekt de hel los en raken ze waarschijnlijk in recordtempo hun vrienden kwijt. Eerst maar eens binnenlands de zaken op orde stellen zou ik zeggen. Maar de geschiedenis laat zien dat een gemeenschappelijke vijand veel gemakkelijker is.

  2. How Propagandists Function
    Exhibit A
    By Glenn Greenwald
    August 13, 2010 "Salon" — – Jeffrey Goldberg, in the new cover story in The Atlantic, on an Israeli attack on Iran:
    Israel has twice before successfully attacked and destroyed an enemy’s nuclear program. In 1981, Israeli warplanes bombed the Iraqi reactor at Osirak, halting — forever, as it turned out — Saddam Hussein’s nuclear ambitions; and in 2007, Israeli planes destroyed a North Korean-built reactor in Syria. An attack on Iran, then, would be unprecedented only in scope and complexity. Good news! Israel can successfully end a country’s nuclear program by bombing them, as proven by its 1981 attack on Iraq, which, says Goldberg, halted "forever, as it turned out — Saddam Hussein’s nuclear ambitions."
    Jeffrey Goldberg, The New Yorker, 2002, trying to convince Americans to fear Iraq:
    Saddam Hussein never gave up his hope of turning Iraq into a nuclear power. After the Osirak attack, he rebuilt, redoubled his efforts, and dispersed his facilities. Those who have followed Saddam’s progress believe that no single strike today would eradicate his nuclear program.
    When it suited him back then, Goldberg made the exact opposite claim, literally, of the one he makes today.
    de rest van het artikel hier:

  3. Je moet al die sprookjes niet geloven. het is gewoon heel simpel israel heeft de kernwapens en america rusland en china en japan
    maar deze landen zijn niet uit op distructie van een land. Iran wel en iedereen weet dat. you bet your ass dat israel de boel eerdaags weer plat zal bombarderen in iran . de nuclaire materiaal wordt gebruikt voor een bom niet voor medische doeleinden.
    en mocht het zo zijn dat 1 van die arabische landen er over beschikt en ze wil inzetten dan hoop ik dat israel dat land van de kaart veegt voor ze de kans krijgen. als je goed mikt kan je in een klap de nest van terreur in 1 keer verwijderen. dan maar 100 jaar niet kunnen lopen op hun grond wie ligt daar wakker van ik niet.wilders al helemaal niet

  4. @Blutch,
    ==Ik heb tot nu toe geen spat van bewijs gezien dat Iran verder gaat dan het gebruik van nucleaire energie.==
    Bekijk het met de volgende feiten:
    a. Iran vecht al jaren actief tegen Israel (zowel de Hamas als de Hezballa zijn Iraneze instanties).
    b. Sinds Iran voor uit is gekomen met haar nucleair programma verklaard ze openlijk en herhaaldelijk dat het niet lang meer zal duren voor de hele ‘Zionistische entiteit’ van de kaart geveegd zal worden.
    c. Iran verdonkermaand een deel van haar nucleair programma, iets wat ten eerste al enkele keren bewezen is, maar veel belangrijker dan dat, niet nodig zou zijn als het inderdaad alleen maar voor burgelijke doelen opgericht wordt.
    Uit dit rijtje (wat gewoon technische feiten zijn waar geen twijfel over bestaat) leer je op zijn minst, dat er een niet geringe kans bestaat dat Iran bezig is de bom te ontwikkelen om daarmee Israel aan te vallen.
    Als je dan nog rekening houdt met de volgende punten:
    1. De afstand tussen nucleair instanties voor burgelijke doelen en zulke instanties voor militaire doeleinden is makkelijk te overbruggen en er is niet veel tijd voor nodig.
    2. Mocht de doctrine die beweerd dat Iran de bom ontwikkeld om Israel aan te vallen gelijk krijgen, is er geen return point. Dat wil zeggen, als Iran morgen die bom heeft, bestaat Israel over morgen niet meer. Dat er dan overmorgen in de Nederlandse media zal staan ‘gut, Israel had toch gelijk’, zal dat niet kunnen terug draaien.
    Kan je begrijpen dat Israel zich niet kan veroorloven dat Iran een nucleair wapen heeft. Ook al zou de kans 1 op de 100 zijn (en dat is hij niet), het is een risico wat Israel (en in mijn ogen de wereld) zich gewoon niet kan permiteren.

  5. Hmm..
    OK stel dat…
    Wat gaan die Iraniers dan doen met hun kernwapens? Israel bestoken? En dan?
    Is dan Jeruzalem bevrijdt? ( ja.. en gesmolten… )
    Worden de geloofsbroeders in Palestina daar blij van? Zijn die plotseling immuun voor radioactiviteit geworden?
    Of hebben de Iraniers in hun hoog ontwikkelde techniek een speciale bom ontwikkeld die onschadelijk is voor Palestijnen en islamitische heilige gebouwen?
    Een atoombom is alleen interessant om te gebruiken voor plaatsen waar je zelf geen enkel belang bij hebt. Als afschrikking. Ik kan me voorstellen dat men zich in Washington zorgen maakt. Maar in Israel?
    Overigens kun je met een beetje moeite zo’n atoombommetje vast wel van Pakistan ‘lenen’ of ‘huren’. Dat lijkt me een stuk goedkoper dan zelf een hele atoomindustrie te ontwikkelen.

  6. @Peter,
    De haat tegen over de Joden/Israeliers zit veel dieper dan de liefde tegen over een eventueel ‘Palestina’ of de ‘Palestijnen’. Het door getekende scenario zal door lieden zoals Achmini’jad meer dan acceptable zijn. Overigens, plaatsen zoals Jeruzalem is niet echt heilig voor de Islam. Niet heiliger dan elke andere plaats waar een groot moskee staat in ieder geval. Ik heb vaker gezegd, als Israel van de Islamitische claim op Jeruzalem af wil is het enige wat ze moet doen verklaren dat de stad voor haar (dus voor het Jodendom) niet meer heilig of belangrijk is, en dat van nu af aan Tel Aviv haar onverdeelde hoofdstad is. Je zal zien dat de Islamitische wereld binnen een week van Jeruzalem af ziet, en Tel Aviv als een van zijn heiligste steden op de wereld op eist.

  7. Zbigniew Brzezinski over een Israëlische aanval op Iran:
    All I know is, as an analyst of international politics, that this would be a disaster. And, frankly, I think that it’ll be a disaster for us more than for Israel—more than for Israel in the short run, and a fundamental disaster for Israel in the long run, because if the consequence of that is that in the end we are forced out of the region, as we might be because almost sort of dynamic hatred that develops—and have no illusions about it, the conflict spreads, we’re going to be alone. The Russians are not going to be with us. They’re not suckers. The Europeans are not going to be with us. They don’t like to be in the forefront of conflict for historic reasons. We are going to be engaged. And if we are finally driven out, how much would you bet on the survival of Israel for more than five to ten years after all that has happened? So, you know, some people who criticize me for being straightforward on this think this is an anti-Israeli point of view. You know, they’re entitled to their demagogy. But my view is it’ll be a geopolitical disaster for us in the short run, and to the extent that Israelis are concerned about it, for themselves.

  8. @Blutch,
    Je hebt gelijk in zekere mate (ik praat over het begin van je reactie, geen idee wie die Lucia is), alhoewel ik wel geloof dat er meer concrete bewijzen zijn dan ons verteld wordt.. However, en dat was mijn bottom line earlier, gezien de kans dat de circumstantial evidence correct blijkt te zijn, en gezien het feit dat als dat het geval is, het finaal is, dus je het wiel later niet meer terug kan draaien, heeft Israel gewoon geen keus dan het te stoppen.
    Als ik jou nu circumstantial bewijs zou leveren dat morgen de school van je kinderen aangevallen wordt en een derde van de kinderen om het leven zal komen, zal je misschien zeggen het is slechts circumstantial bewijs, maar hoogstwaarschijnlijk zal je je kinderen toch thuis houden die dag. Zo ook hier. Israel is te klein om een nucleair aanval te overleven. In zo’n geval, bij gebrek aan beter, tilt het circumstantiale bewijs zwaarder.

  9. Met de combinatie VVD, CDA en PVV zullen ze het over dat beleid wel gauw eens zijn. Daar hoeven ze niet lang over te praten. Elke actie vanuit Amerika en/of Israël zal gestuend worden. Wat die ook is.
    Nederland wordt nog meer een "provincie van" dan het al was.

  10. @Aad,
    No offense, maar wat doet je denken dat Nederlands mening hier in iemand interesseert? Met alle respect voor Nederland, ze is geen wereld macht, en het gewicht van haar mening is op internationale schaal zeer beperkt. Zeker, als je je realizeert dat Israel haar uiteindelijke beslissing zal nemen netto naar de dreiging voor haar veiligheid en bestaan, en deze ook niet op het spel zal zetten zelfs als Amerika dat van haar zal eisen.
    Ik begrijp dus aan de ene kant het betoog van dit blog, dat er over gesproken moet worden. Maar, again, niet om te beledigen, zulke gesprekken zullen niet veel meer dan academisch zijn, zonder werkelijke invloed op de gang van zaken.

  11. @E.T.:
    Eens met je. De mening van de provincie is niet belangrijk.
    Maar dat was het onderwerp niet van deze blog.
    Het onderwerp was: wat zal het beleid van Nederland.
    Gezien je reactie denk ik dat we het wel eens zijn. En er kort over kunnen zijn: hetzelfde als Amerika en Israël. Wat het dan ook zal zijn. Slaafs volgend.

  12. @Aad,
    De schrijver schrijft in het openings bericht: ==Allemaal vragen waarover in ons land (te) weinig wordt gediscussieerd, terwijl zij ook voor ons van levensbelang zijn.==
    Dat er ook in zekere zin gevaar voor Europa dreigt (in mijn ogen meer als Israel niks doet en Iran de bom krijgt), kan ik begrijpen, maar waar is een serieus debat voor nodig als het niks kan beinvloeden? Doet me een beetje denken aan die journalist die een echtpaar wat 50 jaar getrouwd was vroeg hoe ze het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Nou dat was doodsimpel volgens de man. Al op de dag van het huwelijk hadden ze besloten dat de vrouw alle kleine beslissingen neemt, en hij alle grote. Dat hebben ze altijd gehandhaafd, en zo konden ze het 50 jaar lang uithouden met elkaar. De journalist vraagt wat de man bedoeld met "kleine beslissingen", waarop deze antwoord: "nou, mijn vrouw beslist wanneer ik op sta, waar ik werk, wat voor kleren ik aan doe, hoeveel ik moet verdienen, dat soort dingen". "Maar wat zijn dan de grote besluiten die uw verantwoordelijkheid zijn" vraagt de journalist verbaasd? "nou ik beslis wat we moeten doen aan de global warming, het gat in de ozon, de tensie tussen Indie en Pakistan, etc.".
    Same here. Waar is het goed voor om een serieus debat te roepen als je van te voren weet dat het een verspilling van tijd is wat niks en niemand gaat beinvloeden? Wat heeft het voor nut om zo’n debat in Nederland te houden?

  13. E.T.,
    ik begrijp wel dat de consequenties anders zijn, maar in jouw voorbeeld hoef ik alleen maar mijn kinderen een dagje thuis te houden en verandert er verder weinig. In het geval van Iran is dat niet zo. Er gaat een oorlog ontketend worden waarvan niemand de gevolgen kan voorspellen. Daarom denk ik dat je juist in zo’n geval nog veel voorzichtiger moet zijn met circumstantial evidence.
    Maar het voorbeeld van dat echtpaar is kostelijk. Het geeft de Nederlandse situatie goed weer.

  14. @Blutch,
    Natuurlijk is het voorbeeld niet hetzelfde, maar wel genoeg om aan te duiden dat soms circumstantial bewijzen genoeg zijn om stappen te ondernemen.
    Zal een Israelische (of andere) aanval oorlog ontketenen? Kans bestaat, alhoewel het in beide eerdere gevallen die J. Jan Willem van Waning aan bracht, Irak en Syrie, dat niet gebeurde. Maar dan rest alleen nog de vraag (en als je wil/kan, bekijk het dan even zo objectief mogelijk van de Israelische kant), wil je dat zo’n oorlog zich afspeelt terwijl Iran kernwapens heeft, of terwijl ze dat niet heeft (desnoods als resultaat van een actie dat van haar te vermijden)?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen. logo

Je reageert onder je account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )


Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )


Verbinden met %s