Herdenking Holocaust en 'vergeten' van andere genociden

Temidden van de vele Holocaust-herdenkingen, is het nodig om ook de eigen nationale verantwoordelijkheid onder ogen te zien voor volkerenmoord in het verleden en nu, zo
betoogde Martin Shaw in de jaarlijkse ‘War Studies-lecture’ voor Kings College in Londen. 

Hieronder enkele passages waarin o.a. het Zionistisch terrorisme (1948) en de ‘particular horrific massacre’ van Srebrenica (1955) worden genoemd.

The date of the liberation of the Nazi concentration-camp at Auschwitz, 27 January 1945, has since 2001 been marked in Britain as a moment for the remembrance of the victims of the Nazi holocaust – and, by gradual extension, of all those subjected to genocidal assault over the last century. The annual commemoration of “Holocaust Memorial Day”, now in its tenth year, has become an established part of the national political calendar: the highlights include educational programmes and exhibitions, and a series of events attended by survivors of genocide, leading politicians and representatives of religious groups – most of them taking place under the auspices of a charitable trust which works throughout the year (theHolocaust Memorial Day Trust).

Britain is the locus of these activities, but what of its own relationship to the histories and practices being commemorated?…

The British state was also deeply implicated in the mutually destructive violence of the Indian partition of 1947, in which 12 million people were forced from their homes and at least 250,000 died. This violence – now widely seen as genocidal – was exacerbated by the British partition-plan, which was devised and implemented with disregard for its likely catastrophic consequences. In Palestine in 1948, the British stood by as Zionist forces terrorised the majority of the Arab population into flight in order to create as large as possible a Jewish-majority state. The United Nations’s own partition-plan (notwithstanding its genocide-convention that was to be approved at the end of 1947) is a reminder that responsibility for the disaster was international, but Britain – as the contemporary mandate power – had a particular share.

In the era after the cold war, Britain (like other western states) proclaimed a new determination to prevent genocide. Yet the record is distinctly unimpressive: Britain may not bear the shame of facilitating a particular horrific massacre (as the Dutch do for Srebrenica in 1995), but it has hardly spearheaded effective responses. The Conservative government of John Major (1990-97) adopted a notably anti-interventionist and even cynical stance towards genocide. It disregarded Saddam Hussein’s terrorising of the Iraqi Kurds in 1991 until shamed into action (Major notoriously remarked: “I do not recall asking the Kurds to mount this particular insurrection”); it then exerted itself (including at the United Nations) to block effective international responses to genocide in Bosnia (1992-95) and Rwanda (1994)…

The reflective moment

David Cesarani’s judgment that “the Holocaust is a part of British history” must, therefore, be extended. The wider history of genocide has touched and been touched by British state and society in many different ways. It cannot – with reference once more to Tony Blair’s statement of June 1999 – be assumed that “other” countries are the problem and Britain part of the solution. The idea of “bad/guilty” and “good/vigilant” nations – which often lies at the heart of genocidal practice – is not much help in answering genocide. Rather, it must be recognised that entire nations never stand unequivocally on one side of the historical process: complexity and ambiguity are the norm.

British governments and people have been part of the problem as often as they have been part of the solution. British citizens have responsibilities that go beyond vigilance; for example, to investigate the reasons why their state and social institutions have not always been vigilant, and why indeed they have sometimes been complicit in genocide. The lessons of the historical record are varied, but they leave no reasons for complacency.

Martin Shaw delivered the annual war-studies lecture at King’s College, London on 26 January 2010. The lecture – entitled “Britain and Genocide: Parameters of National Responsibility” – contains a fuller version of the argument presented here.

Britain and genocide (Martin Shaw)

Wanneer is sprake van door Israël gepleegde genocide? De zeer gerespecteerde internationaal rechtsgeleerde en Speciale VN-rapporteur over Palestijnse Mensenrechten, Richard Falk, die zich Amerikaans-joods noemt, sprak in 2007  over ‘sluipende genocide naar een Palestijnse holocaust’. Een belangrijke initiator van de Conventie tegen Genocide, was de Pools-joodse rechtswetenschapper Raphael Lemkin. Hij definieerde genocide in 1943 als volgt:

Genocide betekent niet noodzakelijkerwijs de directe vernietiging van een natie….Het is eerder bedoeld een gecoördineerd plan van verschillende acties in te houden gericht op de vernietiging van essentiële fundamenten van het leven van nationale groepen, met als doel de vernietiging van die groepen zelf. De doelstellingen van een dergelijk plan zou de desintegratie zijn van de politieke en sociale instituten, van cultuur, taal, nationale gevoelens, religie, en het economisch bestaan van nationale groepen, en de vernietiging van de persoonlijke veiligheid, vrijheid, gezondheid, waardigheid, en zelfs de levens van de individuen die tot zulke groepen behoren.

Het is moeilijk een betere beschrijving te geven van wat er in Gaza en op de Westoever aan de gang is.                

Na de moorddadige aanval in 2008/2009 van Israël op Gaza zijn, nog afgezien van rapporten van gezaghebbende ngo’s, vijf onderzoeken uitgevoerd door officiële internationale instanties:  – het Jaarrapport van de Speciale VN-Rapporteur Mensenrechten in de Palestijnse Gebieden (Richard Falk),
– de VN-Raad voor de Mensenrechten (Goldstone),
– de Secretaris-Generaal van de VN (Martin),
– het Internationale Rode Kruis, en
– de Arabische Liga (Dugard).

Hoewel ook Hamas werd veroordeeld voor aanslagen op Israëlische burgerdoelen, waren de rapporten unaniem in hun veroordeling van Israël voor het grootschalig schenden van het internationaal recht.

Men zou wensen dat men in Israel en, daarbuiten, als verdedigers van het Israelisch-zionistisch beleid, meer aan zelf-reflectie zou doen.     

DE HOLOCAUST IS VOORBIJ – AFREKENEN MET HITLERS ERFENIS


24 februari 2010 (MO) – Avraham Burg, ex-parlementslid van de Israëlische Arbeiderspartij, heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt met dit boek, dat recent in Nederlandse vertaling ging. Burg neemt de heiliging van de shoah door Israël danig op de korrel. Dat deed ook de Amerikaanse Norman Finkelstein met zijn boek de Holocaust-Industrie, en die is intussen niet meer welkom in Israël.

Anders dan Finkelstein vertrekt Burg echter van binnenuit, vanuit de zionistische beweging, al doet hij dat als ‘postzionist, antizionist, en anticatastrofische zionist’. Burg vertrekt van zijn eigen leefwereld en ervaringen, en valt terug op de geschriften van het Judaïsme, een vredesreligie.

Burg wil dat Israël geneest van de traumadrang. Kwetsen of de Shoah minimaliseren is daarbij het laatste wat hij wil. Israël leidt aan ernstige kwalen, zegt hij, ook aan een enorm gebrek aan zelfvertrouwen. Dat verklaart volgens hem de neiging van Israël om zich tegelijk superieur en gecontesteerd op te stellen. ‘De voortdurende aanwezigheid van de Shoah in mijn leven lijkt op het suizen van mijn oor’, schrijft hij…

 

Netanyahu’s speech / Cheapening the Holocaust (Gideon Levy in Haaretz, 25.09.09)

Prime Minister Benjamin Netanyahu cheapened the memory of the Holocaust in his speech to the United Nations General Assembly on Thursday. He did so twice. Once, when he brandished proof of the very existence of the Holocaust, as if it needed any, and again when he compared Hamas to the Nazis.

If Iranian President Mahmoud Ahmadinejad denies the Holocaust, Netanyahu cheapens it. Is there a need of proof, 60 years later? Or, the world might think, is the denier right?..

The Holocaust won’t protect Israel forever (Haaretz, 13.04.10)

..Sixty-five years after the horrors of the Holocaust became clear, more and more voices in Europe say to Israel: No more. Guilt feelings as well have their limits. From now on we’ll treat you like a normal country. You will be judged by your deeds, for better or worse.

And indeed, the latest reports reveal that the number of anti-Semitic incidents rose sharply in 2009. This is a new kind of anti-Semitism that combines the ancient hatred with strong opposition to the occupation. In other words, time is working against us. Support for Israel and for bolstering the power of the IDF can no longer be taken for granted. The world’s guilt feelings are gradually becoming dulled, making it possible for the global criticism of the occupation of Palestinian territories to strengthen.

And because in the West it is public opinion that ultimately determines how governments act, we must reach an agreement that will get us out of those territories and make Israel a moral and just country once again.

This is because the Holocaust flak jacket won’t last forever. It is cracking as we watch, and soon it will no longer be able to protect us.

Volkskrant Commentaar ‘Eeuwige oorlog’ politiseert de Holocaust (blog, 05.05.10)

Het Commentaar ‘Eeuwige oorlog’ in onze krant van gisteren politiseert de Holocaust op laakbaar-eenzijdig wijze.

 

Als de Jodenmoord inderdaad alleen maar groter zal worden in de herinnering als ‘onontkoombare gevolg van de Europese geschiedenis’ en ‘de opdracht die historici zich zelf stellen’, dan mag men hopen dat politici en journalisten ondertussen zullen streven naar het voorkomen en indammen vanandere genociden, waar ook ter wereld…


 

 

Advertenties

One thought on “Herdenking Holocaust en 'vergeten' van andere genociden

  1. In de biografie die de jongste dochter van de weduwe van Von Stauffenberg recent over haar moeder schreef staat dat zij er ergens in de 70er jaren mee ophield te proberen het beeld van de tweede wereldoorlog dat historci opriepen te corrigeren.
    Er werd niet geluisterd naar mensen als zij die die hele oorlog en de aanloop daartoe hadden meegemaakt.
    Thomas L Thompson heeft gelijk als hij zegt dat geschiedenis niet bestaat, maar wordt gemaakt.
    Schopenhauer heeft ook gelijk als hij schrijft dat geschiedernis de hoer van de politiek is.
    Een Russische historicus schreef in 1932 dat geschiedenis uitgestelde politiek is.
    Dat overwinnaars geschiedenis schrijven weet vrijwel iedereen, toch accepteert vrijwel iedereen de geschiedenis geschreven door die overwinnaars, ook nog steeds de overwonnen Duitsers.
    In Japan is het anders, daar werden monumenten opgericht voor degenen die ter dood waren gebracht door de VS overwinnaars.
    Ik denk inmiddels dat de weduwe van Von Stauffenberg gelijk heeft, er is niet op te boksen tegen het overwinnaarsbeeld.
    Waarom dat in Japan wel ging, dat vraag ik me af, misschien alleen maar omdat er van de overwinnaars zo weinig Japans spraken.
    Het is zeer opvallend dat in het westen van de vrijheid van meningsuiting alles wat afwijkt van de overwinnaarsversie onmiddellijk wordt veroordeeld, zelfs als die afwijkingen uiterst goed zijn gedocumenteerd in gespecialieerde literatuur.
    Maar met een paar dagen is het weer afgelopen, tot het begin volgend jaar weer begint tot en met vijf mei.
    Zou het ooit ophouden, vraag ik me al lang af.
    Misschien na het verdwijnen van de VS als wereldmacht.
    Maar ook dat is niet zeker, de gangbare beelden van het Romeinse rijk, en van de Griekse stad staten hebben ook nog steeds de overhand.
    Ondanks dat het Romeinse rijk bestond bij de gratie van de dood van een tien miljoen slaven per jaar treurde men, zo las ik net in een boek over het humanisme in Italië in de 14e en 15e eeuw, tot die tijd over dat verdwenen rijk, wat gezien werd als toppunt van civilisatie.
    Dat van die tien of zo miljoen slaven per jaar was overigens toen niet bekend, maar je vraagt je af of als ze het wel hadden geweten er iemand over getreurd zou hebben.
    In het 17e eeuwse Engeland, zo lees ik in een biografie over Samuel Pepys, waren er enkele die openlijk zeiden dat de Britten gewone zeelui slechter behandelden dan de ‘infidels’ deden met de slaven.
    Het lijkt inderdaad zo te zijn dat de 17e eeuwse Nederlanden in vergelijking een sociaal paradijs waren.
    En zo zijn we weer terug bij de herdenkingen van de tweede wereldoorlog, dat Hitler in drie jaar de Duitse werkloosheid ophief mag niet worden gezegd, evenmin mag de vraag worden gesteld of Hitler ooit oorlog heeft gewild, en nog veel minder de vraag waarom hij joden vervolgde.
    Ook al beantwoordt de Nederlandse theoloog Hans Jansen die vraag in z’n boek over het Madagaskar plan.
    Dat in vergelijking met landen als Polen, Wit Rusland, en de Ukraine, Duitsers nauwelijks anti semitisch waren is al helemaal taboe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s