Will Pakistan Become Obama's Vietnam? (by Steve Weissman in Truthdig)

Kritiek op president Obama’s nieuwe ‘Af-Pak’ strategie blijft in de internationale madia groeien. In Nederland zag ik tot voor kort nog geen inhoudelijk commentaar op zijn aanpak die ook van groot belang is voor de NAVO – en dus ook ons eigen land. Wordt Pakistan Obama’s (en NAVO’s) ‘Vietnam’?
Hieronder enkele links naar kritische reacties.

"Stop the Taliban now – or we will," cried a recent headline in London’s Sunday Times. The "we" was the US military, and the discussion took place right after the Pakistani Taliban moved into the Swat Valley, according to a Pakistani official. "The implicit threat – if you don’t do it, we may have to – was always there," he said.

Was the threat only bluster to put pressure on the Pakistani military to fight the Taliban? Or do President Obama’s national security experts think that American troops can win a war in Pakistan? Either way, the emphasis on "we" can only spell disaster.

Washington has threatened Pakistan before, leading General Musharraf to believe that the Pentagon would bomb his country back to the Stone Age if he did not support George W. Bush’s "War on Terror." Though Deputy Secretary of State Richard Armitage denied ever making the threat explicit, the menace worked to a point, and the Pakistanis helped American officials get their hands on several terrorist suspects, including Abu Zubaydah and Khalid Sheikh Mohammed. But the American threat never got Pakistan’s military to target the Taliban or al-Qaeda in the way that Washington wanted. Nor did Washington get what it wanted with $10 billion in military aid, much of which has disappeared without any proper accounting.

Neither carrot nor stick succeeded, and for a simple reason: The Pakistani military saw our enemies as their allies. Al-Qaeda had helped train Pakistani and Arab jihadis to fight against the country’s historic rival India, both in disputed Kashmir and within India itself, while the Taliban promised a government in Kabul that was more dependent on Islamabad than on Washington or New Delhi. This thinking was especially strong within the military’s Inter-Services Intelligence (ISI), many of whose officers felt an ideological kinship with their fellow Moslems in the Taliban.

The lesson should be obvious. For all Washington’s threats and promises, Pakistani views of their own interests will determine what they will and will not do. If Obama and his advisers fail to take the lesson to heart, a promising presidency could easily fall victim to a military conflict far more costly and divisive than the war in Vietnam.

President Obama proclaims America’s national interest in preventing the Pakistani Taliban from getting its hands on the country’s nuclear weapons, and who could disagree? As Americans, we all have reason to fear that Islamabad’s nuclear weapons and radioactive material might fall into the hands of jihadis like those who brought down the twin towers. But, short of bombing Pakistan back to the Stone Age, Washington cannot stop the Pakistani Taliban militarily. Only the Pakistanis can, and we undermine their willingness to do so with our military build-up in neighboring Afghanistan, our drone attacks and commando raids within Pakistan and our threats to fight the Pakistani Taliban ourselves if Islamabad fails to do the job.

Secretary of State Hillary Clinton can similarly lecture the Pakistanis on the threat that the Taliban poses to them, but her hyperbole discredits her case. A few thousand Pashtun tribesmen and their allies are not about to take over the country, even if they are only 60 miles from Islamabad. The Pakistani armed forces are much too strong to allow that to happen. But they will never pursue a consistent, well-thought-out struggle against the Taliban until they see the jihadis as a bigger threat than that posed by India or our own foreign intervention.

As of now, the generals remain unconvinced, seeing the Taliban as a problem the Americans created and continue to nurture with our military intervention in Afghanistan. Hillary Clinton and Richard Holbrooke can argue against this view. But the most the Pakistani military will do is to fight the Taliban with aerial attacks and indiscriminate shelling, as they are doing in Swat and as they have done sporadically over the last few years.

The visible result will be enormous refugee crises, which the Taliban militants knows how to exploit, just as they exploit the country’s widespread corruption, unjust courts and appalling lack of basic education and other government services. Less visibly, many officers and soldiers will see Washington pushing them around, lose respect for their leaders and end up siding with the Taliban. The Pakistanis are an intensely nationalistic people, and their nationalism has always been closely entwined with their religious identity and opposition to India. The American military, as outsiders, will only provoke a nationalistic backlash.

What, then, should Obama and his advisers do?

Begin by doing no harm and stop the overheated rhetoric. Stop the no-win war in Afghanistan and the drone attacks in Pakistan. Work with Islamabad and New Delhi to develop confidence-building measures, especially concerning Kashmir. Work quietly behind the scenes, as Washington did in preventing open conflict between India and Pakistan following the terrorist attack in Mumbai last November. And let Pakistan’s civilian government take center stage in using foreign aid to build schools and other projects to improve the everyday lives of ordinary Pakistanis

. In other words, a lot less "we" and a lot more understanding that America cannot be the answer to Pakistan’s problems. We can help, but we cannot impose our will without creating far more problems than we solve.

A veteran of the Berkeley Free Speech Movement and the New Left monthly Ramparts, Steve Weissman lived for many years in London, working as a magazine writer and television producer. He now lives and works in France.

Will Pakistan Become Obama’s Vietnam? (by Steve Weissman in Truthdig)

Ik schreef op 12-05-2009 23:52 als reactie op het Opinie-artikel van de Volkskrant ‘Crisis in Pakistan’ :

Crisis in Pakistan (Opinie-artikel van de Volkskrant ‘Crisis in Pakistan’

Heeft Amerika een ultimatum gesteld aan Pakistan om de Taliban in eigen land hard aan te pakken? Het zou mij niet verbazen, mede gezien de huidige escalatie en de harde wijze waarop de regering-Bush in 2002 Pakistan aan haar zijde dwong bij haar (heilloos-contra-productieve) ‘Global War on Terror’.
Zou de VS deze ‘crisis in Pakistan’ binnen de NAVO bespreken met haar bondgenoten? Een intrigrerende vraag omdat Bush Jr destijds (ook?) niet zijn voorgenomen invasie van Irak in NAVO- verband aan de orde heeft gesteld.

US gives Pakistan 2 weeks time to eliminate Taliban (IANS / Expressbuzz.com)

Kritiek op president Obama’s nieuwe ‘Af-Pak’ strategie blijft in de internationale madia groeien. In Nederland zag ik tot voor kort nog geen inhoudelijk commentaar op zijn aanpak die ook van groot belang is voor de NAVO – en dus ook ons eigen land.

Obama’s flawed Afghan strategy (M.K. Bhadrakumar in The Hindu)

Pakistan begint te begrijpen dat de binnenlandse dreiging van de Taliban groter is dan de externe dreiging van ‘eeuwige vijand’ India, constateert president Obama tevreden – maar zeer bezorgd. Maar in hoeverre werkt de Amerikaanse bemoeienis in India (en Afghanistan) contra-productief, vraagt Al Jazeera zich af in een leerzame (video) reportage.

Obama: Taliban greater threat to Pakistan than India (Al Jazeera English)

Het is heel verstandig dat de Europese bondgenoten zich niet laten verleiden om (nog) meer troepen naar Afghanistan te sturen, vindt de gerenomeerde Amerikaanse columnist William Pfaff. Waarom zouden Afghaanse islamitische fundamentalisten Europa willen aanvallen?
Europa is niet immuun voor terroristische aanvallen. Maar deze zijn ‘homegrown’ of juist het gevolg van het steunen van contra-productief Amerikaans beleid.
De regering-Obama heeft de term ‘Global War on Terror’ weliswaar laten vallen, maar dreigt langdurig verstrikt te raken in haar zgn. ‘overseas contingency operations’.

Europe Needs No Part in Doomed Afghan War (By William Pfaff in Truthdig)

Het opleggen van een rechtmatige oplossing voor het Palestijns probleem, terugtrekking van alle Amerikaanse troepen uit Irak, radicale vermindering van de afhankelijkheid van olie en gas uit het Midden-Oosten, geen militaire versterkingen in Afghanistan en geen uitbreiding van die oorlog tot in Pakistan, dat zijn de belangrijkste concrete adviezen van prof. Paul Rogers aan de regering-Obama.
Hij beseft dat dit moeilijk uitvoerbare zaken zijn gezien de gevestigde belangen – en de lobby-groepen daarvan [incl. de zionistische ‘Israel lobby’ en het militair-industrieel-congres-complex].
Maar als deze voorgestelde acties niet worden uitgevoerd, dan voorziet Paul Rogers:" If however you do not take the advice in this current report, then we anticipate an exceptionally difficult period in office for what is likely to become a one-term presidency. In light of the promise you embody as you prepare to begin your period in office, that would be a double tragedy: for your country, and for the wider global community."

Independent advice on United States strategy towards al-Qaida ( The SWISH Report 13, Paul Rogers)

Amerikaanse aanvallen van bewapende onbemande vliegtuigen (‘drones’) op Al Qaida en Taliban in Pakistan zijn militair succesvol, maar politiek in toenemende mate controversieel. Tegenover het uitschakelen van vijandelijke kopstukken staan burgerslachtoffers, het verspreiden van islamisten over het land en inbreuk op de souvereiniteit van Pakistan – tezamen leidend tot groeiend anti-Amerikanisme en radicalisering van moslims.
De inzet van onbemande vliegtuigen boven Afghanistan en Pakistan heeft de laatste jaren een grote vlucht genomen. Voor verkenningen zijn zij onontbeerlijk geworden, terwijl hun ondersteuning van landoperaties in Afghanistan, groeit. Voor aanvallen in Pakistan zijn zij (voorlopig?) de enige middelen die de Amerikanen blijven gebruiken – ook in de ‘nieuwe’ strategie van Obama voor Af-Pak.
Men verwacht dat zij binnen tien jaar ook luchtgevechten kunnen uitvoeren. [Terzijde: dit zou het aanschaffen van de veel duurdere, bemande, JSF’s overbodig – of zelfs ongewenst – kunnen maken].

Do US Drones Kill More Pakistani Extremists Than They Recruit Them?

Ook Amerikaanse parlementariers waarschuwen president Obama dat zijn strategie voor Afghanistan en Pakistan (‘Af-Pak’) contraproductief zal uitwerken.

US House Members to Obama: Rethink Afghanistan Surge (by John Nichols, The Nation

Wat gaat de VS doen als de Afghanen en Pakistani niet voldoen aan de hen gestelde eisen? En naar welke maatstaven beoordelen we de resultaten van eigen militaire en civiele inspanningen? Zijn er alternatieve strategieen in beschouwing genomen en is er een ‘exit-startegie’? Dat zijn vragen die veteraan-strateeg Leslie Gelb stelt bij de nieuwe aanpak van de regering-Obama. Wij plaatsten hierbij al andere kritische aantekeningen.

The Holes in Obama’s Afghanistan-Pakistan (‘Af-Pak’) Strategy


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )


Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )


Verbinden met %s