'Aanpak Afghanistan moet ouderwets vastberaden zijn' (Commentaar de Volkskrant)

Arme president Obama: hij heeft ook op het gebied van internationale veiligheid een onmogelijk op te ruimen puinhoop over gekregen van zijn voorganger.
Onze krant roept, aan de de vooravond van de grote Afghanistanconferentie in Den Haag, op tot een ‘ouderwets vastberaden aanpak van Afghanistan’.
Aanpak Afghanistan moet ouderwets vastberaden zijn (Commentaar de Volkskrant)

Ik plaatste daarop onderstaande reactie. Wellicht wilt U ook meediscussieren?

‘OUDERWETS VASTBERADEN’ AANPAK LEIDT TOT VERDERE ESCALATIES – ‘ONE WAY OR ANOTHER’

President Obama’s nieuwe ‘alomvattende’ strategie voor Afghanistan en Pakistan, is feitelijk een uitbreiding van de strategie van zijn voorganger Bush.

Bush had zijn streven om ‘vrijheid en democratie’ over de wereld uit te breiden al opgegeven sinds het was gebleken dat door hem geinstigeerde vrije democratische verkiezingen, groeperingen aan de macht brachten die hij als ‘terroristen’ bestempelde – zoals Hamas in Gaza.

De onverbrekelijke samenhang tussen het strijdtoneel in Afghanistan en Pakistan, was Bush natuurlijk allang duidelijk geworden. Hij beval tot het aanvallen van Al Qaida- en Taliban-doelen in Pakistan met bewapende onbemande vliegtuigen. Eenmaal, in september vorig jaar, stond hij daar ook een aanval toe met door helicopters aangevoerde commando’s. Deze was militair geslaagd maar politiek desastreus.

De Amerikaanse ‘National Intelligence Council’ had zijn regering gewaarschuwd dat zulke aanvallen het grote risisco inhielden de toch al wankelende Pakistaanse regering verder in moeilijkheden te brengen. Daarbij zouden zij leiden tot vergroting van het anti-Amerikanisme onder de, in het leger disproportioneel aanwezige, Pakistaanse officieren van Pashtun afkomst.
Bovendien zouden door de bij zulke aanvallen onvermijdelijke burgerslachtoffers, de bevolking nog meer de zijde van islamisten kiezen.

Bush heeft daarom geen verdere commando-raids in Pakistan toegestaan. De Pakistaanse regering protesteert voor de publieke tribune bij elke aanval met onbemande vliegtuigen, maar laat deze oogluikend toe.

Bron: ‘Intel Council Warned Against Raids in Pakistan’ (gareth Porter in IPS)

Nu komt president Obama met zijn nieuwe strategie. Inderdaad wil Obama veel meer aandacht besteden aan wederopbouw en ontwikkelingshulp. Ook heeft hij Pakistan extra financiële hulp toegezegd, op voorwaarde dat daar het terrorisme met meer inzet wordt bestreden.

Obama heeft, terecht, altijd kritiek geuit op Bush’s invasie van Irak. Amerika’s vijanden Al Qaida en – in mindere mate de regionaal opererende – Taliban, zaten niet daar, en Sadam en Osama waren antagonisten. Bovendien was het zeer twijfelachtig of Sadam over massavernietigingswapens beschikte. Door het verleggen van Amerika’s militaire inspanning naar Irak, kregen Al Qiada en Taliban weer de ruimte in Afghanistan en Pakistan. De Amerikaanse troepen moesten daarom zo snel mogelijk uit Irak en de focus moest weer op Afghanistan/Pakistan (AfPak) worden gericht.

En dat gebeurt nu – met mogelijk in Irak en waarschijnlijk in AfPak, desasteuze gevolgen. Irak is nog verre van politiek stabiel en de ondelinge geweldadigheden nemen weer toe.
Het is zeer de vraag of de Amerikaanse militairen zo snel het veld kunnen ruimen als door Obama voorzien, zonder een broeihaard van instabiliteit achter te laten.

In AfPak zijn Obama’s doelstellingen t.a.v. Pakistan veel offensiever dan die van Bush :

"Pakistan must demonstrate its commitment to rooting out al Qaeda and the violent extremists within its borders. And we will insist that action be taken – one way or another – when we have intelligence about high-level terrorist targets."

Dit houdt zijn bereidheid in om binnen Pakistan militair in te grijpen anders dan alleen met onbemande vliegtuigen, zoals tot nog toe. En dit terwijl Al Qaida en de Taliban nu al uitwijken naar de zuidelijker, dichter bevolkte, Baluchistan provincie, wat tot toenemende militant extremisme leidt.

Obama concentreert zich op de z.i. grootste dreiging voor de veiligheid van de VS, te weten Al Qaida en zijn extremistische Taliban-bondgenoten in Pakistan, maar dat gebeurt waarschijnlijk ten koste van (nog) grotere politieke spanningen in dat, nucleair bewapende, islamitische land – met potentieel desasteuze gevolgen voor de stabilitait in de regio en verdere radicalisering van moslims in de wijdere wereld.

Wat (weer) ontbreekt bij deze Amerikaanse strategie, is een evaluatie van de beweegredenen en doeleinden van de tegenstanders. Deze samen te vatten als een ‘wereldwijde jihad’ – zoals in dit redactioneel opiniestuk gebeurt – is een Bushiaanse simplificatie.

Wat ook heeft ontbroken bij de totstandkoming van deze strategie, is militair-historisch besef dat het volplempen van een Aziatisch land met Westerse troepen, meestal averechts werkt.

Te vrezen valt, dat Obama’s strategie tot verdere poltieke en militaire escalaties leidt – te beginnen in Pakistan. India kan hierbij nauw worden betrokken, terwijl de rol van Iran afhangt van het beleid van de VS in het wijdere Midden-Oosten. Het wordt bepaald geen Vredesconferentie morgen in Den Haag.

Links ‘President Obama: ‘A Comprehensive and New Strategy for Afghanistan and Pakistan (2)’

‘Is afzijdigheid van Nederland in Pakistan, Afghanistan en Irak, werkelijk ‘naief’?’ (09-05-07)

PS Voor het hoofdredactioneel Commentaar van NRC Handelsblad van vanavond , zie: Aardse ambities (NRC Handelsblad, 30 maart)

Hierin uit NRC H meer twijfels aan de haalbaarheid van Obama’s nieuwe strategie, dan onze Volkskrant deed:

..De nieuwe koers is geen verrassing. Obama had tijdens de verkiezingscampagne al beloofd dat hij de politieke en militaire strijd tegen het terrorisme zou voeren waar die allereerst moet worden gevoerd: niet in Irak maar in ‘AfPak’, zoals het gebied in diplomatiek jargon heet. Maar dat wil niet zeggen dat succes nu verzekerd is. Het desintegratieproces is wellicht al te ver voortgeschreden. Zo zijn er aanwijzingen dat de Pakistaanse geheime dienst ISI, die tijdens de Sovjetbezetting van Afghanistan (1979-1989) fungeerde als liaison tussen de anti-communistische mujahedeen en hun sponsors in Amerika, nog steeds actief steun verleent aan Talibaan-groepen.

Het is maar één indicatie dat de VS voor het succes van hun nieuwe beleid niet alleen aangewezen zijn op de westerse bondgenoten in de ISAF, zoals Nederland, maar evenzeer op minder vriendschappelijke partners. De cruciale rol van Iran, dat morgen in Den Haag zijn opwachting zal maken en zijn huid duur zal verkopen, springt het meest in het oog. Maar zonder samenwerking met overbuurman India, een van de grootste donoren van Afghanistan en erfvijand van atoommacht Pakistan, wordt het paard eveneens achter de wagen gespannen. Dat geldt ook voor China en Rusland. Rust in de regio is historisch namelijk nauw verbonden met de geopolitieke eetlust van de buurlanden. „Afghanistan mag dan een land zijn dat moeilijk te bezetten is, het is wel makkelijk te destabiliseren”, schreven twee experts vorige week kernachtig in The New York Times.
Zonder de volledige medewerking van de buren kan de strategie van de VS niet zo alomvattend zijn, als Obama nu wil doen geloven, en zal ze dus ook minder kansrijk blijken.

Aanvulling dd 31 maart:

A three-front war: Iraq, AfPak…Washington (Paul Rogers in opendemocracy)

The Pakistan Choice

This is where matters could come to a head in April-June 2009. Until now, Predator and special-forces operations in Pakistan have been very largely restricted to the Federally Administered Tribal Areas (FATA) in the country’s northwest; but Barack Obama and his team are coming under pressure to extend these operations further south, to the unsettled province of Balochistan (Baluchistan). This region borders several Afghan provinces, including Helmand and Kandahar, where Taliban and other militia activity has markedly expanded since 2006 (see David Sanger & Eric Schmitt, "U.S. may widen strikes in Pakistan", International Herald Tribune, 18 March 2009).

Indeed the use by the Taliban, al-Qaida and other paramilitary groups of these Balochistan frontier areas as "safe havens" is in part a response to the increase of US drone activity in the FATA. A strictly military calculation would see an extension of US operations into Balochistan as an essential part of any strategy aiming at victory in its war (or anything approximating to this). But there are three great risks for Washington.

The first is that most Pakistanis see Balochistan as closer to the heartland of Pakistan than the FATA. Any persistent US military operations there would be viewed as even more serious a trespass on Pakistani sovereignty; and at the very time when the current mobilisation of Pakistani citizens has heightened sensitivity on this issue (see Mohsin Hamid, "Pakistan is being shaped by popular will as never before", Guardian, 17 March 2009).

The second is that Balochistan itself has been torn by an anti-government insurgency for several years (see Maruf Khwaja, "The Baluchi battlefront", 1 February 2006). Successive regimes in Islamabad have used the Pakistani army to try and maintain control; this has been greatly unpopular, and US involvement in the same province could prove an additional huge complication to a central government already facing great problems.

The third risk is the largest. The militias’ safe havens in Balochistan are centred not on small villages, hamlets or even remote individual dwellings but in some of the most densely packed urban areas and Afghan refugee camps in and around the provincial capital of Quetta. It would be difficult to have much effect on the Afghan insurgents living there by conventional military means; the only way might then appear to be the use of drones against targets in these areas or of special forces in direct ground operations.

In both cases, the dangers of substantial civilian casualties would be much greater even than in the FATA. Moreover, from a Pakistani perspective there is a qualitative difference between foreign military forces operating in remote rural areas and fighting in a Pakistani city. The public’s reaction to the former is already antagonistic; its reaction to the latter would be ballistic. Again, the political uncertainties surrounding the Pakistani government and polity multiply the perils here.

This amounts to a tough situation for the Barack Obama administration – at the very time when it faces mounting domestic economic problems. Much will be decided in the next two to three months. It is in this context that the resurgence of calls among some of the new president’s rightwing opponents to extend the "AfPak" war is so significant. How Washington responds will determine what happens in Afghanistan and Pakistan in the next phase of this long war.

A three-front war: Iraq, AfPak…Washington (Paul Rogers in openDemocracy)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s