Nederland laat zich meeslepen in onnodige en niet te winnen wereldstrijd tegen 'islamofascisme'

Nederland laat zich meeslepen in onnodige en niet te winnen wereldstrijd tegen ‘islamofascisme’ (Geactualiseerd op 4.2.10)

 

Als kind ben ik in 1942 in de VS gastvrij opgevangen na evacuatie uit Nederlands Indie. Als militair heb ik 33 jaar (indirect) loyaal de NAVO gediend. Als militair attachee in de VS heb ik de ‘Legion of Merit’  ontvangen voor o.a. ‘demonstrating a sincere desire to create and maintain good will toward the United States and the United States Government’. Maar na de Amerikaanse invasie van Irak is mijn waardering voor het beleid van dat land aanzienlijk bekoeld om onderstaande redenen.

STELLING

De NAVO – en dus ook Nederland – lieten zich door Bush en Blair cs meeslepen in een niet te winnen en onnodige wereldstrijd tegen zich verenigende islamitische groeperingen en landen.

TOELICHTING

Naast de deelname van de NAVO aan de zijde van de VS in Irak, Afghanistan en op zee, zijn EU-landen de facto gaan bijdragen aan de bescherming van een zionistisch Israel, door participatie in de VN-vredesmacht in Libanon. Wanneer de conflicten in die verschillende regio’s, mede door onderlinge beinvloeding, verder gaan escaleren – hetgeen te verwachten is -bevindt Nederland zich nog steviger ‘aan de verkeerde kant van de geschiedenis’.                   Dat hebben we aan onszelf te wijten door het stellen van verkeerde prioriteiten in en tussen onze binnenlandse en buitenlandse politiek.

ONDERBOUWING

Voor president Bush cs viellen de acties in/tegen Hezbollah, Hamas, Syrie, Afghanistan, Irak, Iran, Somalie etc., allemaal onder hun Global War on Terror (GWOT) – de heilloze oorlog geinitieerd na ‘9/11’ tegen ‘het internationale terrorisme’. Het is zorgwekkend hoe weinig bij alle voorbereidingen van de Nederlandse besluitvorming t.a.v. de NAVO/ISAF-missie in Uruzgan eind 2005, is ingegaan op dit bredere verband. Dit geldt zowel voor ons Parlement als in de media.
Van ons Kabinet was dit te verwachten: de CDA- en VVD-coalitiegenoten hadden hun politieke steun gegeven aan de invasie van Irak. Deze partijen zijn het Amerikaanse veiligheidsbeleid blijven volgen, gesteund door LPF en de kleinere christelijke fracties in het Parlement. Alleen (ex-)coalitiegenoot D66 en de oppositionele SP waren tegen die invasie, maar D66 verbond daar toen geen consequenties aan.

Ook bij de aanloop voor deelname door EU-landen aan de ‘vredesmacht’ in Libanon, is nauwelijks geanalyseerd wat de gevolgen hiervan kunnen zijn. Dit niet beoordelen van deze door de NAVO en EU-landen geleide missies in het bredere kader van de Amerikaanse GWOT, is een groot manco: de NAVO- en EU-staten worden namelijk in toenemende mate meegesleept in een onnodige oorlog tussen ‘het vrije Westen’ en ‘islamofascisten’. Een asymmetrische oorlog die apocalyptische gevolgen kan hebben, want tegen fanatici met doodsverachting die vroeg of laat ook massavernietingswapens zullen inzetten, valt met militaire middelen niet te winnen.

FEITEN EN ARGUMENTEN

(1) In de GWOT werd de vijand initieel niet gedefinieerd terwijl dat het eerste vereiste is om een politiek-militaire strategie te ontwikkelen. ‘Terrorisme’ is een TACTIEK toegepast door verschillende politieke, etnische en religieuze groeperingen. Men vecht niet tegen tactieken maar tegen een (of meerdere) vijanden die zulk een tactiek toepassen.

(2) Omdat de vijand na ‘9/11’ niet is gedefinieerd, zijn ook zijn drijfveren en politieke/religieuze doelstellingen nauwelijks geanalyseerd. Osama bin Laden heeft in 1998 formeel de oorlog verklaard aan ‘de Grote Satan’ Amerika, de ‘Zionisten’ in Palestina, hun ‘Kruisvaarders’-bondgenoten en hun ‘apostate’ handlangers in Arabische/islamitische landen. Maar waarom, waartoe en waar?

(3) Gezien de koloniale inmengingen van Groot Brittannie en Frankrijk, en het meer recente aan de macht brengen en (trachten te) houden van bevriende regeringsleiders door de VS ( Saoedi-Arabie 1944 – heden, Israel 1948 – heden, Iran 1953 – 1979, Irak 1963 – 1990), lijkt enige zelf-reflectie door ‘het vrije Westen’ op zijn plaats. Hoe zien de vijanden ons en in hoeverre is dat te begrijpen of zelfs te billijken?

(4) Bij Osama bin Laden cs spelen het feit dat door ‘ongelovigen’ de lakens worden uitgedeeld op heilig islamitisch grond, een grote rol. Daarbij vinden zij dat de ‘afvallige’ Amerikaans-gezinde autocraten/dictators de oliewinsten te weinig benutten voor de eigen bevolkingen. Het feit dat de Arabieren niet hebben kunnen verhinderen dat de Joodse staat Israel in Palestina is gesticht, ervaren zij als een grote vernedering. De daarop volgende onderdrukking van de Palestijnen door Israel – en de eenzijdige steun van vooral de VS daarvoor -, leggen extra zout in die wond.

(5) In zijn State of the Union van januari 2002 ging Bush in de fout door onderling geheel verschillende dreigingen samen te bundelen in een ‘Axis of Evil’ : Noord-Korea, Irak en Iran – waarvan de twee laatsten notabene onderling doodsvijanden waren. Dit sprak het door ‘9/11’, getraumatiseerde Amerikaanse volk, begrijpelijkerwijs, zeer aan. Voor Noord-Korea en Iran was deze aanzegging echter een waarschuwing om versneld aan eigen militair-nucleaire capaciteiten te werken.

(6) De aanval op Al Qaida en zijn gastheer Taliban in Afghanistan, was op zich rechtmatig en gerechtvaardigd. Al valt hier op te merken dat de VS deze groeperingen hadden gesteund in hun oorlog tegen de Sovjet-bezetters in de ’80-er jaren – om daarna dit verwoeste land aan zijn lot over te laten. Dit zijn de Afghanen (en Pakistanen) niet vergeten.

(7) De invasie van Irak was noch rechtmatig noch gerechtvaardigd. Wanneer aan de VN-inspecteurs meer tijd was gegeven, zoals zij hebben gevraagd, hadden zij helemaal zeker kunnen stellen dat er in Irak geen massavernietigingswapens (MVW) waren. Daarna had Saddam H. verder aan banden kunnen worden gelegd.

(8) Saddam H. had ook geen verbinding met Osama bin Laden – integendeel: beide verfoeiden en wantrouwden elkaar. Daarom was de door Bush cs aangevoerde belangrijkste rationale voor deze oorlog, te weten een combinatie van de dreiging van Irak uitgerust met MVW , en het verschaffen van MVW door Irak aan Al Qaida-terroristen, fout.

(9) De Amerikaanse regering heeft bewust aangestuurd op ‘regime change’ in Irak. De eigenlijke redenen hiervoor waren:

(a) de bescherming van (Groot)Israel
(b) het verzekeren van de olietoevoer uit de regio
(c) het behoud van eigen machtsinvloed, inclusief handelsbelangen, in de Golf-regio
(d) het voorkomen van proliferatie van MVW.

De hierbij aangegeven prioriteiten verschillen al naar gelang van de (religieuze) achtergrond en (economische) beweegredenen van de individuen en groeperingen hier aangeduid als ‘religeous right’ en ‘neo-cons’ – grotendeels tezamen vormend de (pro-Groot)’ Israel lobby’ -, die tot deze fatale oorlog hebben aangezet.

(10) Het voorlopige resultaat van de invasie van Irak was dat :

– dit land zelf volgens Bush, ‘het centrale front’ is geworden van de GWOT, waarin binnenlandse en buitenlandse islamisten van verschillende pluimage ‘de bezetters’ en elkaar onderling bestrijden, ten koste van al 4694  Amerikaanse militaire en 1.366350 Irakese burgerdoden (en vier-voudige gewonden), ruim 700 miljard dollars, halvering van de olie-aanvoer, en vernietiging van de infrastructuur;


– en waarvan de uitslag van deze chaos door experts negatief wordt ingeschat.

(11) Verder heeft de invasie van Irak geleid tot: – destabilisering van de regio met toenemende invloed van islamitisch fundamentalisme; – radicalisering en recruitering van moslims in de gehele wereld, ook in Westerse landen waar zij assimilatie-problemen ondervinden.

(12) Ondertussen dringen dezelfde groeperingen die de invasie van Irak hebben geinstigeerd, aan op het aanvallen van Iran en Syrie. Iran’s werkelijke politieke en nucleaire ambities vormen een veel groter gevaar voor Israel dan Irak ooit is geweest. Amerika – en zeker Israel – zullen niet willen toelaten dat Iran onder een islamistisch regiem over nucleaire wapens gaat beschikken. Maar een ‘preventieve’ militaire aanval op Iran, biedt hiertoe geen oplossing. Integendeel zelfs, het zou leiden tot een ‘echte’ wereldoorlog.

(13) Naderhand had Bush zijn GWOT netter ingepakt in het verspreiden van ‘Freedom and Democracy’ over de wereld. Door Amerika’s ‘apostate’ bondgenoten in het wijdere Midden-Oosten wordt dit streven met argwaan gevolgd omdat dit hun macht zal beperken. Door de meeste moslims in die regio wordt dit streven gezien als een uitbreiding van de Amerikaanse/joods-christelijke zionistische macht. De ‘democratische’ verkiezingen in Egypte, Saoedi-Arabie, Irak en de Palestijnse gebieden, hebben geleid tot vergroting van de invloed van islamisten/jihadisten, hetgeen het Amerikaanse streven naar ‘Freedom and Democracy’ aanzienlijk heeft bekoeld.

(14) In zijn State of the Union van 1 februari 2006, heeft Bush de vijand eindelijk nader, maar verkeerd, gedefinieerd: "No one can deny the succes of freedom, but some rage and fight against it. And one of the main sources of reaction and opposition is radical Islam – the perversion by a few of a noble faith into an ideology of terror and death’.

(15) Ook heeft hij daarbij de doelstellingen en drijfveren van deze vijand geevalueerd: ‘Terrorists like Bin Laden are serious about mass murder – and all of us must take their declared intentions seriously. They seek to impose a heartless system of totalitarian control throughout the Middle East, and arm themselves with weapons of mass murder. Their aim is to seize power in Iraq, and use it as a safe haven to launch attacks against America and the world. Lacking the military strength to challenge us directly, the terrorists have chosen the weapon of fear. When they murder children in a school in Beslan, or blow up commuters in London, or behead a bound captive, the terrorists hope these horrors will break our will, allowing the violent to enherit the Earth.’

(16) Deze definitie van de vijand en evaluatie van diens drijfveren en doelstellingen, zijn ‘self serving’: zij gaan voorbij aan die hierboven zijn aangegeven onder punten (2) t/m (4).

Bush heeft vier jaar geleden erkend dat de Amerikaanse/Westerse steun aan bevriende machthebbers in het Midden-Oosten contra-productief is geweest. Dit inzicht leidde tot zijn initiatief om ‘vrijheid en democratie’ te gaan verspreiden. Ook heeft hij zich uitgesproken voor een ‘twee-staten’-oplossing voor Israel en de Palestijnen. En in zijn State of the Union van 2007 zei hij Amerika’s afhankelijkheid van olie uit instabiele gebieden drastisch te gaan verminderen; 75 % minder uit het Midden-Oosten in 2020.

(17) Maar voor het daadwerkelijk aanpakken van deze drie vitale, met elkaar samenhangende, kwesties (olie, steun aan autocratische machthebbers en oplossing van het Palestijnse vraagstuk), kon men niet op Bush’s , deels messianistische, adviseurs en achterban vertrouwen. Zij gingen door op hun ingeslagen heilloos pad – met als nieuwe ‘targets’ Iran en Syrie.

(18) Van de nieuwe Amerikaanse president Barack Obama verwacht de wereld een verbetering van het buitenlands beleid; een verwachting die tot nog toe niet is uitgekomen gezien het blijven tolereren van Israel’s zionistisch bezetting- en annexatie-beleid.

(19) Ook Nederlands nationale vitale belangen staan op het spel. Het gevaar van horizontale (=geografische) en verticale (= qua geweldsniveau) escalaties in het Midden-Oosten en Zuid-Oost Azie, groeit met de dag. De gevolgen daarvan zullen onze militairen aldaar direct raken en de rampspoed voor ons eigen land valt niet te overzien. Tegelijkertijd wordt de radicalisering van in eigen Europese landen levende moslims verder aangewakkerd.

AANBEVELINGEN

Ons Kabinet, daartoe zo nodig aangespoord door ons Parlement, zou in de daartoe geeigende fora (NAVO, EU etc.) dienen:

– te bedingen dat het ‘preventief’ militair aanvallen van Iran en/of Syrie geen optie mag zijn;

– te streven naar het met spoed doen opleggen van een rechtvaardige en levensvatbare oplossing voor ‘het’ conflict in het Midden-Oosten cf vigerende VN Resoluties,

– daarbij de bereidheid uitsprekend deze oplossing te willen helpen bewaken in NAVO- en EU-verband;

– te bedingen dat de merites en voortgang van de GWOT – nu eufemistisch ‘contingincy operations oversea’ (COO) genoemd – fundamenteel en regelmatig worden behandeld. 

Ons Parlement zou:

– de resultaten van het onderzoek naar de beweegredenen van de Nederlandse politieke steun aan de invasie van Irak (Commissie-Davids) moeten beoordelen in het licht van de blijvende steun aan de Amerikaans-geleide ‘oorlog tegen terrorisme’, met de consequenties en vooruitzichten daarvan;

– de merites en voortgang van de COO fundamenteel moeten behandelen op basis van regelmatige evaluaties van het Kabinet, als voorwaarden voor het eventueel verder blijven deelnemen aan de NAVO- en EU-operaties in Afghanistan en op zee, en steunverlening aan de EU-bijdragen voor de VN-vredesmacht in Libanon.

 PS In eerdere geactualiseerde vorm geplaatst als reactie op het Commentaar van Hans Wansink ‘Oorlog tegen terrorisme’ (de Volkskrant van 13.03.09), waarin deze o.a. stelt:

"Zonder een oordeel te vellen over de oorlogshandelingen die sinds 2001 onder leiding van Bush zijn bedreven, ben ik ervan overtuigd dat de term ‘oorlog tegen terreur’ niet misplaatst is."

‘Oorlog tegen terrorisme’, opinie-artikel van commentator Hans Wansink in de Volkskrant van 13.03.09)

Ook geplaatst als reactie op Nausicaa Marbe’s Opiniestuk ‘Obama bewierrookt de verkeerde’ van 10.04.09
 
"@Mevrouw Marbe, U schrijft:

"Zoals eerder Bush, onderstreepte Obama deze week het feit dat het Westen niet in oorlog is met de islam. Klopt: het zijn juist facties in de islamitische wereld die met het Westen in oorlog zijn. Daar zal Obama’s change-praat niets aan veranderen…"

Het zou interessant zijn om van U te lezen WELKE ‘facties in de islamitische wereld’ met het Westen in oorlog zijn – en WAAROM.’

‘Obama bewierrookt de verkeerde’ (opiniestuk Nausicaa Marbe van 10.04.09)

Ook geplaatst als reactie op Arie Elshout’s column ‘Mijn Atlantische reflex’ van 01.02.10:

Heer Elshout,

Als kind ben ik in WO II in de VS gastvrij opgevangen na evacuatie uit Indie. Als militair heb ik 33 jaar (indirect) loyaal de NAVO gediend. Als militair attachee in de VS heb ik de ‘Legion of Merit’ mogen ontvangen voor o.a. ‘demonstrating a sincere desire to create and maintain good will toward the United States and the United States Government’. Maar na de Amerikaanse invasie van Irak is mijn waardering voor het beleid van dat land aanzienlijk bekoeld om onderstaande redenen…

Arie Elshout’s column ‘Mijn Atlantische reflex’ van 01.02.10

Why did the United States go to war with Iraq? Six years after the invasion, commentators from across the political spectrum—from liberals and left internationalists to right-wing realists and even some neoconservatives—agree the war was a catastrophic mistake.

But there is little consensus about why it was waged in the first place…

War motives generally overlapped and blurred within the minds of supporters, and closer examination of the war’s architects refutes the simplistic notion that there was a single “real reason” that was universally shared and all-important.

It is clear that the Middle East in general and Iraq in particular have been a fixation of U.S. policymakers since well before the emerging threat of transnational terrorism. The most important reason for this was the U.S. government’s strategic interest in ensuring a stable and continuous oil flow from the Gulf region. A secondary reason, which was particularly important for several key war architects, was the region’s significance for the Israeli-Palestinian and Israeli-Arab conflicts.

These preoccupations help explain why a so-called “rogue state” like Iraq was treated as a far more serious threat to U.S. interests than similarly brutal or aggressive regimes elsewhere in the world, and why regime change in Iraq had been a longtime goal of U.S. policymakers. They also help explain why, in the much-changed political environment that followed the 9/11 attacks, the United States seized upon Iraq as the proper test case for its new goals of deterrence and democratization, despite the country’s tenuous connection to the overarching framework of the “global war on terror.” By thinking in this way about the motives behind the war, we may be able to reach a deeper understanding of how the United States came to be in Iraq, and how—or whether—it can avoid similarly misguided adventures in the future.


Why Iraq? The State of Debate on the Motives for the War (By Daniel Luban Posted: May 19, 2009 in RightWeb)


By positioning themselves as the people in between, an ideologically aligned few (within a broader faith community) can leverage their modest numbers to wield substantial influence—while making that broader community appear complicit by association. According to the Jewish Virtual Library, 1.7% of the U.S. population is Jewish while 80% of those worldwide who identify themselves as Jewish live either in Israel or the U.S., a nation of 300 million. Approximately 5 million Jews live in each nation.

Yet as Adbusters editor Kalle Lasn pointed out, 26 of the 50 most influential neoconservatives who induced America to wage war in Iraq are Jewish (52%). In appraising how the U.S. was deceived to wage this war, he noted: “The point is simply that the neocons seem to have a special affinity for Israel that influences their political thinking and consequently American foreign policy in the Middle East.” Lasn was promptly attacked as “anti-Semitic” when he titled his article, “Why Won’t Anyone Say They’re Jewish?”13
The term “neoconservative” is identified with an aggressive foreign policy pursued with disdain for seeking consensus through multilateral organizations such as the United Nations. “Neocons” embrace a globalist free-market agenda backed by military intervention and a domestic emphasis on defense capability. The neocon community is predomi- nantly made up of people and organizations with a pro-Zionist perspective.14


Vancouver-based Adbusters is subtitled The Journal of the Mental Environment. The mental domain is where this disproportionate influence is wielded and where the real war is being waged. The national mental state is the in between battleground where the people in between displace facts with what people can be deceived to believe.
Thus the widely shared false belief that U.S. national security was threatened by Iraqi weapons of mass destruction and the consensus (a shared belief—regardless of the facts) that the Saddam Hussein had operative ties with Al Qaeda.15 Such fact-displacing beliefs are induced by the combined effect of politics, media, academia, think tanks and popular culture...


13 See Kalle Lasn, “Why Won’t Anyone Say They’re Jewish?,” Adbusters, March/April 2004.
14 Key intellectuals in the neoconservative movement include Leo Strauss (1988-1973), Max Schachtman and author Ben Watten- berg whose 1970 bestseller, The Real Majority, popularized the neocon perspective.
15 In June 2008, the Senate Intelligence Committee “Phase 2” report was especially critical of statements by the president and the vice president linking Iraq to Al Qaeda and raising the possibility that Saddam Hussein might supply the terrorist group with weapons of mass destruction. Chairman John D. Rockefeller IV wrote: “Representing to the American people that the two had an oper- ational partnership and posed a single, indistinguishable threat was fundamentally misleading and led the nation to war on false premises.” The first phase of the inquiry, begun in the summer of 2003 and completed in July 2004, identified grave faults in the CIA’s analysis of the threat posed by Saddam Hussein. Mark Mazzetti and Schott Shane, “Bush Overstated Evidence on Iraq, Senators Report,” The New York Times, June 6, 2008, p. A11.

Guilt by Association (Book by Jeff Gates)


“Het enige dat de Arabieren willen is dat we vertrekken, hen met rust laten zodat ze zelf kunnen uitzoeken wat het beste voor henzelf is.”

..Robert Fisk: ‘Wanneer er sprake is van terrorisme moeten we ons niet alleen afvragen hoe, waar en wat, maar vooral ook waarom? Als er bijvoorbeeld in Amsterdam een moord plaatsvindt dan gaat de politie onmiddellijk op zoek naar een motief. Maar wonderlijk genoeg was na 11 september 2001 juist het zoeken naar een motief het enige dat we niet mochten doen. Het was wijlen Edward Said die zei dat het laatste taboe een vrije discussie was over de relatie van de Verenigde Staten met Israël en de rest van het Midden Oosten, want een dergelijke gedachteuitwisseling zou buitengewoon belangrijke vragen oproepen. En dat mag natuurlijk niet, je mocht wel zeggen dat het negentien Arabieren waren die met Stanleymessen vliegtuigen hadden gekaapt en in gebouwen waren gevlogen, maar meer ook niet. Je mocht niet de logische volgende vraag stellen: hebben wij dan een probleem in het Midden Oosten? Doen we dat we: dan moet men alle onrechtvaardigheden van de afgelopen honderd jaar onder ogen zien, onrechtvaardigheden waarvoor sommigen van ons verantwoordelijk zijn, onze ouders en onze huidige presidenten en premiers. Daarom ook is de waaromvraag zo essentieel. Als we die vraag niet stellen dan zullen we nooit de omvang begrijpen van het onrecht dat al decennialang als een verstikkend tapijt over het hele Midden Oosten ligt en dat een sfeer en omgeving heeft gecreëerd waaruit jonge mannen voortkomen die vliegtuigen tegen gebouwen laten botsen. We moeten dus weten waarom. Maar toen ik dat onmiddellijk na 11 september deed, ondervond ik meteen grote moeilijkheden. In een BBC radioprogramma werd ik onmiddellijk geschoffeerd door pro-Israel lobbyist Alan Dershowitz, hoogleraar aan de Harvard Law School, die stelde dat alleen al het stellen van deze vraag het terrorisme steunt. Zolang je zegt dat de reden van de aanslag is dat wij goed zijn en zij de democratie haten, is er geen probleem want dan hoef je geen discussie te voeren over de geschiedenis van het westerse Midden-Oosten beleid. Omdat ik die regel doorbrak schreeuwde Dershowitz, voordat de programmamakers hem uit de uitzending wegdraaiden, dat ik een gevaarlijk mens was, een anti-Amerikaan en dat anti Amerikaans zijn even erg was als anti-semitisch. Met andere woorden: als je vraagt ‘waarom’ dan ben je een nazi, zo erg was het, zo probeerde men journalisten monddood te maken. Maar toch, uiteindelijk speelt de betrokkenheid van de Verenigde Staten in het Midden- Oosten de centrale rol in zoveel geweld. En dus zullen we het moeten bestuderen willen we in staat zijn het probleem van dat almaar groeiende meedogenloze geweld op te lossen. Geweld dat – wat men ook mag beweren – niet religieus is geïnspireerd, maar voortkomt uit het voortdurende onrecht en ons gebrek aan mededogen. 

De moderne geschiedenis van het Midden-Oosten is getekend door het westerse ingrijpen, door onze leugens en bedrog, onze verdeel en heers, ons kolonialisme. Bijna een eeuwlang hebben we onze gang kunnen gaan, maar nu wordt de rekening opgemaakt. Niet langer meer wordt onze gewelddadige bemoeienis gelaten aanvaard. Het verzet tegen het onrecht wordt steeds krachtiger, het slagveld heeft zich sinds 11 september 2001 uitgebreid tot ons eigen grondgebied. De geschiedenis heeft ons ingehaald. Ook wij worden nu in ons dagelijks bestaan geconfronteerd met de consequenties van de Balfour Verklaring en de Sykes-Picot Overeenkomst, net als bijvoorbeeld de Palestijnen die al meer dan een halve eeuw in de smerigheid en uitzichtloosheid van vluchtelingenkampen leven. Desondanks blijven we maar legers naar de regio sturen om de mensen daar opnieuw wijs te maken dat we iets nieuws voor hen hebben, democratie en mensenrechten en tegelijkertijd laten we in Israel en Palestina, in Irak en Saoedi Arabië, waar dan ook, zien dat we lak hebben aan democratie en mensenrechten zodra die onze economische belangen bedreigen. Na al die jaren in het Midden-Oosten weet ik één ding zeker, het enige dat de Arabieren willen is dat we vertrekken, hen met rust laten zodat ze zelf kunnen uitzoeken wat het beste voor henzelf is. En het enige dat wij verslaggevers moeten doen is laten zien dat we daar inderdaad wegmoeten, want dat is de waarheid.’ 

 

INTERVIEW MET ROBERT FISK DOOR STAN VAN HOUCKE

 

 

 

..His first book in this trilogy, Blowback (2000) was based on his 30+ years of studying East Asia and observing US clandestine operations in the region. He became convinced that one or more secret US government/CIA operations would come back to end badly for the US. You may have seen Johnson explaining the concept of blowback in the excellent BBC documentary Why We Fight


"Blowback. It’s a CIA term. Blowback does not mean simply the unintended consequences of foreign operations. It means the unintended consequences of foreign operations that were deliberately kept secret from the American public. So that when the retaliation comes, the American public is not able to put it in context, to put cause and effect together, and they come up with questions like "Why do they hate us?" .."

This lack of understanding, combined with myriad secret US government actions that never make it into the pages of the mainstream media (MSM) render average Americans bewildered and dumbstruck by world events. Such an ignorant population is malleable and easily manipulated through fear, intimidation and official disinformation campaigns, hatched by the government and propagated through the MSM. Of course the world seems like a dangerous place for America, because we generally only get half of the story. With Nemesis, Johnson gives readers at least a framework for understanding the other half: an excellent, well researched, readable guide to the clandestine workings of our military economy. ..

Nemesis: The Last Days of the American Republic (Chalmer Johnson’s book reviewed by Michael Nystrom)

Hoe – en door wie en waarom – zijn ‘we’ in de fataal contra-productieve oorlogen in Irak en Afghanistan geluisd? Die vragen rijzen temeer n.a.v.

WIKILEAKS’ ONTHULLENDE ‘AFGHAN WAR DIARY, 2004-2010’

 Volgens Simon Jenkins van The Guardian is dat te wijten aan de te grote invloed van het militair/politiek-industriele complex in zekere landen (lees: de VS en het VK). Ik voeg daaraan toe: de te grote macht van de zionistische (Groot)Israel lobby. Deze twee lobbies dringen nu aan op het ‘preventief’ aanvallen van ‘nucleair’ Iran..

DOOR WIE EN WAAROM WORDEN WE IN FATAAL CONTRA-PRODUCTIEVE OORLOGEN GELUISD?

Advertenties

2 thoughts on “Nederland laat zich meeslepen in onnodige en niet te winnen wereldstrijd tegen 'islamofascisme'

  1. Mooie en doorworchte analyse. Ik ben het eens dat een duurzame oplossing van de palestijnse kwestie één van de fundamentals, zoniet de belangrijkste voorwaarde is voor de aanpak van het hele scala aan problemen in het Midden Oosten. Dat vereist meer (echte) druk van de VS op Isreal en een groter engagement van de EU. Of daarmee het lont uit het kruitvat van het radicale islamitische terrorisme is gehaald staat geenszins vast. Of daarmee ook de nucleaire ambities van Iran worden beteugeld valt zelfs te betwijfelen. Op die punten zou de blogger nader in kunnen gaan om zijn overtuigingskracht verder te vergroten.
    Herman Quarles

  2. Uiteindelijk voert de westerse wereld wel degelijk een religieuze oorlog en dus geen ‘war on terror’. Het taboe van de westerse wereld op het bekritiseren van Israël, en dus op het niet volmondig durven zeggen dat VN resolutie 242 een vodje papier is en dat we heimelijk het zionistische gedachtegoed van Erets Israël ondersteunen, is schrijnend van hypocrisie. Dit taboe wordt ingegeven door een machtig verbond van joodse zionisten en christen-zionisten die er alles aan doen om een gezonde, open discussie hierover te vermijden en die de nationale politiek weten te beïnvloeden. Inmiddels is het enige mogelijke antwoord van de Palestijnen, en van hun boze islamitische medestanders die hun nek durven uit te steken, ontaard in terreur. Dit antwoord wordt door de westerse wereld afgedaan als religieus extremisme, waar het in feite niets mee te maken heeft. Het is immers niets meer dan het Palestijnse antwoord op zionistische expansionisme en onderdrukking, met een oppervlakkig sausje islamistisch fanatisme van het eigen volk en buitenlanders: als je zo gekleineerd wordt dan rest je slechts je godsdienst om enige eigenwaarde aan te ontlenen.
    Maar wat me in deze zaak het meeste verbaast is dat er nauwelijks kritische geesten zijn, zoals journalisten en onafhankelijke politici, die deze hypocrisie weten te ontmaskeren EN gehoor weten te vinden bij een groter publiek. Hoe bestaat het dat al die intellectuelen en vrijdenkers zich zo laten overstemmen? De brede zionisten-lobby is blijkbaar zeer goed georganiseerd in het smoren van kritiek. Misschien lukt het hen alleen maar doordat de westerse ‘vrijdenkers’ uiteindelijk helemaal niet zo vrij denken en zelf onwillekeurig zijn ingesnoerd in hun bijbelse idealen. Hiermee is de Palestijnse kwestie in de grond van de zaak een religieus conflict voor de joden en christenen, en een territoriaal conflict voor de Palestijnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s